Maandag en dinsdagavond heb ik voor het gezin gekookt. M. houdt niet van koken en ik juist wel. Dus daar hoefden we niet lang over na te denken. Maandagavond heb ik piadinas gemaakt. Voor de mensen die niet weten wat het zijn: je kunt ze vergelijken met pannenkoeken, maar ook met wraps. Ze proeven eigenlijk een beetje naar een dunne (knapperige) pizzabodem en dat is ook niet zo gek, want ze zijn gemaakt van brooddeeg (en dus niet van pannenkoekenbeslag). Ik maakte ze met tonijn en ricotta, met prosciutto en pesto en met prosciutto en kaas voor de kids. Deze had ik al eerder gehad in Italië bij Djanet. Het zijn dus niet mijn eigen ideeën.
Dinsdagavond had ik mijn eigen kipgerecht gemaakt met mozzarella en pesto. Daarbij maakte ik aardappelkroketjes in de vorm van smileys. Die had ik in de supermarkt zien liggen en ik was er van overtuigd dat de kinderen ze heel leuk zouden vinden. Ik gooide dus ook vol goede moed de hele zak in de oven.
Toen ze eenmaal goudbruin en knapperig waren en ik ze bij hun op het bord wilde scheppen, zei T. heel onschuldig: "Eentje graag." En vaak gaat het hier zo: als de oudste in de sloot springt, dan doen de anderen dat ook. Dus daar stond ik met mijn goede gedrag en mijn schaal vol met aardappelsmileys, die mij doodleuk uit zaten te lachen. Gelukkig wilden L. en M. wel meerdere en ik zelf ook.
Uiteindelijk bleek dat T. ze zo lekker vond, dat hij de halve schaal op zijn bord gooide. D. wilde natuurlijk ook meerdere. Ze begonnen ze te tellen, zoals jongetjes op die leeftijd doen.
"Hoeveel heb jij er al op?"
"Papa, Papa, PAPAAAAA!!!"
"Ja, T?"
"Ik heb er al 7 op!"
De familie wil dat ik in Padova ga studeren na de zomer. Dan mag ik de komende 6 jaar voor ze koken. Krijg wel een bed + airco. Ik ben geslaagd.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten