De eerste emotie die gister overheerste was die van spanning en zenuwen. Het was mijn laatste dag bij de familie en het afscheid naderde. Vervolgens werd ik overvallen door een warme emotie. De kinderen gaven me prachtige tekeningen, een dikke kus en een knuffel. Ik kreeg veel waardering voor mijn verblijf bij hun in het gezin. Ook kwam er natuurlijk wat verdriet om de hoek kijken, want bij afscheid horen vaak tranen.
Toen we eenmaal aan onze reis naar huis begonnen, was ik ook wel een beetje opgelucht. Als ik dan toch naar huis moet, dan ook maar nu meteen. Het liefst wilde ik in slaap vallen en pas in Jellum weer wakker worden. Jammer, maar helaas. Dat fijne gevoel kon ik op mijn buik schrijven. Na ongeveer een uur rijden, hoorden we een doffe knal en ging er een alarmeringslampje aan. Dit hadden we al vaker gehad; we bleven positief. De vorige keer werd het immers ook vrij snel gerepareerd! Helaas waren we toen in Frankrijk en zaten we nu in de buurt van Trento (op een zaterdagavond tegen 19:00). Bij een tankstation werd voor ons de wegenwacht gebeld en zonder dat het mannetje ook maar iets van onze auto inspecteerde, sleepte hij ons achterop zijn wagentje en bracht ons, tussen de druivenranken en appelbomen door, naar een garage bij Lavis. Daar bleek dat de monteur het onderdeel voor onze (Franse) auto niet had en dat we moesten wachten tot maandag. Op zondag werken ze immers sowieso niet. Hij belde een taxi voor ons en regelde binnen een paar minuten ons hotel. Omdat mijn vader maandag weer om 8 uur moet werken, kon hij met de verzekering een vliegticket naar schiphol regelen.
Als de emotie 'balen' bestaat, dan overheerst die toch wel. Ik baal van de situatie, maar tegelijkertijd maken die paar extra dagen Italië niet veel uit. Het hotel wordt met de dag beter. Vannacht hadden we veel last van lawaai, maar het ontbijt maakte alweer een deel goed. En ook vanavond, na een heerlijk diner met goede wijn, voelt alles beter.
Ik hoop morgen met mijn moeder in een goed gerepareerde auto terug naar Nederland te kunnen rijden. Dat zou pas emotie zijn.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten