San Valentino

Met een heel klein beetje bereik en een heel klein beetje stroom (oja, ÉN met een half oor luisterend naar een verdwaalde en halfoverleden vuvuzela)kan ik net een berichtje schrijven.
Ik zit momenteel tussen de lamponi en de fragolini in een gehucht dat San Valentino heet (vernoemd naar de dag waarop ik geboren ben, maar dat doet er niet toe). 's Winters is het hier populair bij wintersporters, want vanaf het hotel vertrekt de stoeltjeslift meteen omhoog. Naast een hotel is hier een camping en een gebouw met appartementen. En in één van die appartementen verblijven wij. Het is een ienimini appartementje van de familie van M. Zij komt hier namelijk al haar hele leven en haar ouders hadden al een deel van het gebouw gekocht zonder dat er ook maar één muur stond.
De temperaturen zijn hier heerlijk. Je kunt niet alleen weer ademen, maar ook gewoon bewegen. Zo hebben we al kleine wandelingetjes gemaakt en veel voetbal, volleybal en vooral tennis gespeeld. De appartementen hebben hun eigen tennisbanen, die je vrij kunt gebruiken.
Morgenochtend maken we een lange wandeltocht naar de top om te lunchen in het bergrestaurant. Ik hoop ook op volle maan één dezer dagen, want dan staat er nog een leuke tocht op het programma. Er is namelijk op een andere top ook een leuk restaurant. Vanaf daar kun je over het hele Gardameer uitkijken. Het probleem is alleen dat je dan 's nachts terug moet lopen. Dit kan alleen met behulp van voldoende maanlicht, want andere verlichting is er niet.
De beweging hier is dus volop en dat was minder in Caorle. Daar heb ik twee weken kunnen genieten van zee, hitte, zand en veel douchen. Het was ook leuk, maar echt heel erg heet. M. zegt dat ik al echt Italiaans begin te worden. Wegvluchten naar de bergen kon ik moeilijk begrijpen, maar waarom oordelen over iets wat je nog niet hebt ervaren?